Waarom heb ik een huiskamerrestaurant?

Door: Lieke Remmelts
woensdag 04 mei 09:21
Dit meen je niet. Het is 05:40 en ik ben wakker. Klaarwakker. Mijn wekker gaat pas over 3 uur. Waarom? Ik heb wel een vaag vermoeden. Vanavond komen er 6 wildvreemden bij me eten. Ook al schreeuw ik van de daken dat ik dat niets dan enig vind, word ik er blijkbaar toch een toefje nerveus van. En dat resulteert er dus in dat ik op dit idiote tijdstip in mijn bed klaarwakker lig te bedenken wat er allemaal nog moet.

Ik ben een planner. Ik organiseer graag en verzorg dingen het liefst tot in de puntjes. Control freak? You don’t say. Perfectionist? Ach. Ieder zo zijn ding. Terug naar mijn dagbesteding. Ik zet een kop koffie en pak mijn kladblok. Linksboven zuivel, rechtsboven vlees en vis, linksonder groenten en fruit en rechtsonder overigen. Het valt of staat met structuur. Als mijn boodschappenlijst af is, maak ik mijn wederhelft wakker. Die heeft al die tijd als een dronken baby naast me liggen snurken en is zich totaal niet bewust van al mijn onrust. Aangezien hij zijn vrije dag opoffert om de hele dag achter mij aan te rennen met volle boodschappentassen en zich vervolgens laat commanderen als souschef, besluit ik hem tegemoet te komen met een espresso en een ontbijtje. Hij zal het nodig hebben vandaag.

Nadat we de halve stad hebben gezien (ik heb zo mijn adresjes), komen we bepakt en bezakt met de leukste ingrediënten thuis. Het is pas half 1 dus we lopen keurig op schema. Alles wordt uitgeladen en met een muziekje op de achtergrond en een vrolijke stemming, beginnen we aan de mise en place. De dressing van bieslook, citroen en rivierkreeftjes wordt gemaakt. We bakken varkenshazen om die vervolgens in te smeren met scherpe mosterd. De keukenmachine overstemt de muziek als de champignons worden gehakt en we toveren een dikke, romige substantie uit gecondenseerde melk en limoensap.

En dan is het zo ver, de reden waarom we de hele dag in de weer zijn geweest. Over 5 minuten komen er 6 volstrekt onbekenden binnen die van onze kookkunsten hopen te komen genieten. De welkomstdrankjes worden klaargezet en de kaarsen worden aangestoken. Er gonst een vrolijke spanning gemixt met een vage twijfelachtigheid waarin ik me afvraag waaróm ik dit ook al weer wilde doen. Waarom leek het me leuk om me in te schrijven als hobbychef? Waarom dacht ik dat het een goed idee was om mensen, die ik niet ken, te laten betalen om bij mij te komen eten. Was mijn kookkunst de afgelopen jaren misschien bedekt met de mantel der liefde door mijn sociale omgeving. Kan ik wel echt koken?

Geen tijd meer om me te verliezen in deze onzekerheid. De bel gaat. En alsof het doek van het theater openschuift, voel ik me in mijn element zakken. De deur gaat open en alles loopt zoals ik het had bedacht. Ik mors geen half welkomstdrankje over iemands keurig gestreken blouse en iedereen begint al snel geamuseerd met elkaar te praten. Terwijl mijn wederhelft alle gesprekken moeiteloos aan elkaar lijkt te verbinden, heb ik tijd om de laatste hand aan het voorgerecht te leggen. Als iedereen kennis heeft gemaakt, kunnen we aan tafel. Ik serveer de eerste gang van de avond. Kabeljauw met een dressing van bieslook, citroen en rivierkreeftjes. De kracht ligt in de eenvoud en het mooie geheel van de smaken. Er wordt een bijpassende wijn geschonken en het is een aantal tellen stil. Omdat er wordt gegeten. Geproefd. En dan vindt iedereen elkaar. De ingrediënten worden besproken, er wordt gevraagd naar de wijze van bereiding en er ontstaat een samenhorigheid. Een gezamenlijke interesse. De rest van de avond loopt gesmeerd. Ok, er was een incidentje met een vallend glas en ik bleek nog wat mosterd op mijn wang te hebben, maar de varkenshaas is heerlijk. De wijnen tillen de gerechten net een tandje hoger en de sfeer wordt steeds beter naarmate mijn gasten meerdere raakvlakken ontdekken. Terwijl ik de lege borden van het hoofdgerecht van tafel haal, weet ik het opeens. Ik weet weer waarom ik dit doe. Waarom ik het leuk vind om voor mensen te koken die ik niet ken en die elkaar niet kennen. Eten verbindt. En de tafel vol onbekenden transformeert naar een tafel van gelijkgestemden. Die aan het eind van de avond afspreken elkaar vaker te treffen. Wiens werelden verrijkt zijn. Daarom doe ik het.

Weet je zeker dat je dit menu wil verwijderen?